DE WIJN IS EEN SPOTTER

Moeder der Troosten, bef los op
De grond, schoenen verloren
Changeant satijn verschoven.

Ontbloot haar borsten, zelfs
Haar kont. Op een kruiwagen ligt
Zij al eeuwen. Haar hoofd, rose,

Slaapt verwonderd de droom der
Dronkenen. Haar kousen, rood,
Vlammen in onwetendheid boven

Het lachen en schimpen uit. Wie
Zij kuste, welke liederen zij
Zong en hoeveel roemers wijn

Zij dronk? Misschien danste ze
Op tafel, voor ze naar buiten viel.
Moeder der Troosten, rustend

In dronkenschap, verstorven
in wijn, uw lippen genadig
Van spot rest u geen pijn.

<<   O   >>