GODDELIJKE KNOL II

Men at je omdat er niets –
Groot was de ijzeren ketel
Sober het groengrauwe licht

Van de olielamp, vlekkerig
Huisde je in je schil –
Zo werd je verslonden

Je sneed een oor af of stak
Een mes in het varken. Je lag
In bloed en vochtige herfst

Lamento van kauwbaarheid in
De mondprop, speeksel van
Honger en alle dood, men at je –

Proleet was je tussen
Zeeuwse Klei en Beste Borgers
Ondergeschoven kind in losse grond

In zand huisde je
Zocht amechtig het water
Om jezelf te voeden

Zon schuwde je
In schamel blad gestoken
Wachtte je altijd op regen

Onder aarden oksels groeide je
Zwijgzaam naar het schuwlicht
Der magen. Rul lag je in de hand

Van de rooiers. Daarna dampte je
In schamele pannen en verdween je
In boertige buiken rond het veen

Soms stilde je het schrokkende
Ver–driet van verlegen minnaars
En kuste je schaamteloze tongen

Ach, zandschlemiel, almaar
Haalde ik je zorgzaam uit de
Kelderkist en koesterde je paars

Witte tentakels, je verrimpelde
Huid. Tot ver na de winter bleef
Je redder van onmondige jeugd

In het fluweel van kruimels
Stond je uit een dood op in
Een mond die maalde, kraakte

Als een tangoplaat uit de donkere
Tijden van de Coloradokever
O, vergeten toekomst van toen.

Overal kom ik je tegen in meervoud
Van onschuld. Ongewassen lig je
Schaamteloos op damasten tafellakens

Te koop. Een pokdalig landschap
Van zetmeel welft onder de handen
Van de jetset in Le Madri, N.Y.

Men betast je. Men veegt besmuikt
De handen schoon. Men gaat aan tafel
En leegt de borden van het huis

Nee, dit was geen glorievolle
Terugkeer van een ontheemde, maar
Een schoffering van bitter heimwee.

<<   O   >>